بخش ۲۱۹ - خطاب آمدن به ابراهیم قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا و فدا آمدن به جهت اسماعیل

بود با خنجر خلیل اندر عتاب

کآمد از اقلیم لاهوتش خطاب

کای خلیل ای جمله خوبان را امام

صدهزار احسنت صدقت المنام

امتثال امر ما کردی درست

ما همین فرموده بودیم از نخست

از برای امتحان بود و یقین

ابتلا بود ابتلایی بس متین

امتحان بود از برای غیر من

من نخواهم امتحان ای مؤتمن

نام نیکت خواستم اندر جهان

در جهان جسم و در اقلیم جان

خواستم در عالم غیب و شهود

از عبادت فاش گردد آنچه بود

مقتضای فیض و لطف بیکران

کشف استعداد باشد از نهان