بخش ۲۲۲ - بیرون آمدن جوان خارکن از معبد خود و رفتن به سراپرده سلطان

در بر آن خار کن با صد نیاز

گاه کردندش سلام و گه نماز

قامتش کردند از پا تا به سر

غرق مروارید و یاقوت و گهر

خرقه پشمینه اش انداختند

سندس و دیبا طرازش ساختند

پس کشیدندش جنیبت زیر ران

کوه پیکر زین مرصع زر عنان

خار کن چون بر جنیبت شد سوار

در رکابش شد دوان صد شهریار

با شکوه کوه فر کیقباد

شهر را از مقدم خود رتبه داد

شهریارانش قطار اندر قطار

دستیار و پیشکار و تنقطار

شهریاران در برزن و بازار و بام

آن یکی آورد لام و این نیام

چون قدم در بارگاه شه نهاد

آمدش از روزگار خویش یاد

روزگار ذلت و پستی خویش

بینوایی و تهی دستی خویش

روزهای گرم و آن هیزم کشی

شامهای سرد و آن بی آتشی