فصل سوم - تشخیص امراض نفسانی

مذکور شد که علم اخلاق که طب روحانی است مشابه است با طب جسمانی و قانون کلی در معالجه امراض جسمیه آن است که ابتدا تشخیص مرض داده شود و جنس آن شناخته شود و بعد از آن تفحص از سبب حدوث آن مرض شود سپس در صدد معالجه آن برآید و معالجاتی که می شود یا معالجات کلیه است که تخصیص به مرضی دون مرضی ندارد بلکه شامل جمیع امراض است یا جزییه که مخصوص به مرضی معین است لهذا باید طبیب ارواح و کسی که در مقام معالجه نفوس یا در صدد دفع مرض نفس خود است این قانون را ملاحظه نماید

پس به جهت تشخیص امراض نفسانیه و تعیین صفات ردیه می گوییم دانستی که رذایل صفات که امراض روح هستند نیست مگر انحراف و تعدی اخلاق از حد اعتدال و دانستی که قوای انسانیه که اخلاق و صفات متعلق به آنها است سه نوع است اول قوه تمیز و ادراک

دوم قوه غضب که آن قوه دفع نیز گویند سوم شهویه که آن را قوه جذب نامند و انحراف هر یک از آنها یا در کمیت است که از آنچه باید و شاید تجاوز کند یا در کیفیت که اصل کیفیت آن نابود ورد می شود اما از حد تجاوز نکند و انحراف در کمیت بر دو قسم است

الف به طرف افراط است که زیاده از حد اعتدال است ب به طرف تفریط است که از حد اعتدال ناقص می باشد