علامات صاحب یقین

اول آنکه در امور خود التفات به غیر پروردگار نکند و مقاصد و مطالب خود را از غیر او نجوید و اعتماد او بجز او نباشد از هر حول و قوه بجز حول و قوه خداوندگار بیزار و هر قدرتی بجز قدرت آفریدگار در نظر او بی اعتبار و خوار و نه کاری را از خود بیند و نه اثری نه خود را منشأ امری داند و نه دیگری بلکه همه امور را مستند به ذات مقدس او و همه احوال را منسوب به وجود مقدس او داند و چنان داند که آنچه از برای او مقدر است به او خواهد رسید و در این هنگام از برای او تفاوتی نخواهد بود میان فقر ثروت مرض صحت عزت ذلت مدح ذم برتری پستی دولت و تهی دستی لیکن در این وقت چشم از وسایط پوشیده و منبع همه احوال را از یک سرچشمه می بیند و او را حکیم مطلق و خیر محض می داند

از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که هر که یقین او سست و اعتقاد او ضعیف باشد خود را راضی می کند که متوسل به اسباب و وسایط شود و پیروی رسوم و عادات و گفتگوهای مردم نماید و سعی در امور دنیا و جمع زخارف این عاریت سراکند به زبان اقرار می کند که هر عطا و منعی از خداست و نمی رسد به بنده مگر آنچه پروردگار قسمت او کرده ولی فعل او منافی قولش است و به دل انکار می کند آنچه را به زبان اقرار می نماید

و نیز از آن حضرت مروی است که حضرت هیچ چیز نیست مگر این که از برای او حدی است بعضی عرض کردند حد توکل چیست فرمودند یقین عرض شد که حد یقین چیست فرمود آن است که با وجود خدا از هیچ چیز نترسد