رجاء و امیدواری بدون طاعت

و اما آنچه دلالت می کند بر آنچه گفتیم که رجاء و امیدواری به رحمت و مغفرت باید بعد از طاعت و عبادت باشد و بدون آن غرور و حماقت است از آیات و اخبار بی حد و نهایت است چنانکه حق سبحانه می فرماید ان الذین آمنوا و الذین هاجروا و جاهدوا فی سبیل الله اولیک یرجون رحمة الله یعنی به درستی که کسانی که ایمان آوردند و به جهت متابعت رسول ترک اوطان خود را نمودند و در راه خدا با کفار و نفس اماره جهاد کردند ایشان اند که امیدوار به رحمت پروردگارند و در مقام مذمت طایفه ای می فرماید فخلف من بعدهم خلف ورثوا الکتاب یاخذون عرض هذا الادنی و یقولون سیغفر لنا خلاصه معنی اینکه از عقب گذشتگان طایفه ای آمدند که کتاب خدا از رفتگان به ایشان رسید و ایشان گرفتار متاع دنیوی گشتند و آنها را فرا گرفتند و می گویند که زود باشد که ما آمرزیده شویم و از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که احمق کسی است متابعت هوا و هوس نفسانی را کند و آرزو از خدا داشته باشد و شخصی به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کرد قومی هستند که گناه می کنند و می گویند ما امید به خدا داریم و همیشه چنین اند تا مرگ ایشان برسد حضرت فرمودند که ایشان کسانی هستند که به آرزو می گذارنند و دروغ می گویند رجا و امید ندارند و به درستی که کسی که امید به چیزی داشته باشد در صدد طلب آن برمی آید و کسی که از چیزی بترسد از آن می گریزد و شخصی به حضرت صادق علیه السلام عرض کرد که قومی از دوستان تو معصیت می کنند و می گویند ما امیدواریم حضرت فرمود دروغ می گویند دوستان ما نیستند اینها قومی هستند که امانی و آمال ایشان را مضطرب کرده است کسی که امید به چیزی داشته باشد عمل از برای آن می کند و باز از آن حضرت مروی است که مومن مومن نیست تا خوف و امید داشته باشد و خوف و امید نمی دارد مگر در وقتی که عمل کند از برای آنچه می ترسد و به آن امید دارد