صفت چهارم - ضعف نفس و سستی آن

و علامت این صفت خبیثه عجز و زبونی و اضطراب است در وقت حدوث حادثه یا نزول بلیه و متزلزل شدن به هر چیزی است اگر چه جزیی باشد

و این صفتی است خبیث در دل و صاحب آن در نظرها خوار و بی مقدار و لازم آن ذلت و عدم مهابت و کناره جستن از کارهای بزرگ و امور عالیه و مسامحه در امر به معروف و نهی از منکر و اضطراب و تزلزل به اندک چیزی از بلاها و مخاوف است

و صاحب این صفت از رسیدن به مراتب بلند و مناصب ارجمند محروم و مهجور و از بزرگی و عزت در هر دو عالم بر کنار و دور است پیوسته قلب او مضطرب و لرزان و همیشه از حوادث دنیا خایف و ترسان است هر ساعتی در تشویشی و غمی و هر لحظه در بیمی و المی است طبیعت او طبیعت کودکان و جبلت او جبلت زنان است

جامه مردان بر او عار و از مردی و مردمی برکنار است

و در اخبار وارد شده است که مومن از ذلت نفس بریء است حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند که خداوند عالم بنده مومن را در هر کاری اختیار داد و لیکن مرخص نفرموده است او را که خود را ذلیل و بی قدر کند آیا نشنیده ای که خدا می فرماید ولله العزة ولرسوله وللمومنین یعنی عزت از برای خدا و پیغمبر و مومنان است پس بنده مومن باید خود را عزیز بدارد و ذلیل ننماید باید مومن از کوه محکم تر باشد از کوه با تیشه می توان چیزی شکست ولی از دین مومن چیزی شکسته نمی شود و علاج این صفت خبیثه چنان است که در جبن و خوف مذموم و تحصیل کردن ضد آن مذکور گشت