فصل - وقار و طمأنینه

ضد صفت عجله وقار است و آن عبارت است از اطمینان نفس و سکون آن در گفتار و کردار و حرکات و سکنات هم پیش از آنکه شروع در یکی از آنها کند و هم بعد از آن تا هر جزیی از آن کار را به موافق فکر و تدبیر به جا آورد

و تأمل نمودن پیش از شروع راه توقف گویند و تأمل بعد از آن را تأنی و انایت نامند

پس وقار شامل این هر دو است و آن نتیجه قوت نفس و پردلی است و از شرایف صفات و فضایل ملکات است بلکه از اخلاق حسنه کم صفتی است که به شرافت این صفت رسد و به این جهت انبیاء و اصفیا و برگزیدگان خدا را به این صفت مدح می کنند

و در مدح سرور پیغمبران می گویند صاحب الوقار و صاحب السکینه

و در اخبار وارد است که مومن البته متصف به صفت وقار است و در نظر مردم هیچ صفتی آدمی را مانند این صفت شریف و عزیز نمی کند پس سزاوار مومن آن است که پیوسته شرافت و نیکی این صفت را در نظر داشته و خود را در اعمال و افعال و اقوال بر آن بدارد تا عادت و ملکه او گردد