صفت شانزدهم - تفاخر و مذمت آن

و آن مباهات کردن است به زبان به واسطه چیزی که آن را کمال خود توهم کند و فی الحقیقه این نیز بعضی از اقسام تکبر است پس آنچه دلالت بر مذمت تکبر می کند دلالت بر مذمت آن نیز می کند و آنچه به آن علاج تکبر می شود علاج آن نیز می شود و آن نیز مانند تکبر ناشی از محض جهل و سفاهت است

و حضرت سید الساجدین علیه السلام فرموده است عجب از متکبر افتخار کننده که دیروز نطفه بود و فردا مرداری می شود و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که در روز فتح مکه حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم بر بالای منبر آمد و فرمود ای مردمان به درستی که خدای تعالی نخوت جاهلیت و تفاخر کردن به پدران را از شما برداشت آگاه باشید که شما همه از آدم هستید و آدم از خاک است به درستی که بهترین بنده خدا بنده ای است که تقوی را شعار خود سازد

منقول است که روزی قریش تفاخر بر یکدیگر می کردند و سلمان در آنجا حاضر بود گفت اما من خلق شده ام از نطفه ای نجس و مردار گندیده خواهم شد پس به نزد میزان اعمال خواهم رفت اگر ترازوی عملم سنگین باشد من کریم خواهم بود و اگر سبک باشد لییم خواهم بود

و ضد این صفت آن است که به زبان و قول خود را حقیر شماری و دیگران را بر خود ترجیح دهی