اهانت و تحقیر نمودن بندگان خدا

صفت دوم اهانت و تحقیر نمودن بندگان خدا و مذمت آن و شکی نیست که این صفت مذمومه در شریعت مقدسه حرام و موجب هلاکت صاحب آن است

از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که خدای تعالی فرمود هر که اهانت برساند به یکی از دوستان من پس کمر محاربه به من بسته است و در حدیث دیگر از آن سرور منقول است که پروردگار عالم فرمود به تحقیق که با من حرب کرده است هر که ذلیل کند یکی از بندگان مومن مرا و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که هر که پست و حقیر کند مومنی را خواه مسکین باشد و خواه غیرمسکین خدای تعالی باز نمی ایستد از پست کردن و دشمنی او تا رجوع کند از آنچه با آن مومن کرده است و اخبار دراین خصوص بسیار است

و هر که نسبت میان خدا و بنده او را فی الجمله ادراک کند و ربط خاصی که میان خالق و مخلوق است بفهمد می داند که اهانت بنده اهانت مولای اوست و تحقیر مخلوقی فی الحقیقه تحقیر خالق اوست و همین قدر در مذمت این عمل کافی است

پس بر هر عاقلی واجب است که دایم متذکر این معنی بوده باشد و اخبار و آثاری را که در مذمت اهانت بندگان خدا وارد شده در نظر داشته باشد و آنچه در خصوص مدح و تعظیم ایشان رسیده است نصب العین خود نماید و خود را از این فعل شنیع باز دارد تا موجب رسوایی او در دنیا و آخرت نگردد