اعتنا نکردن به سخن چین

و چون بدی سخن چینی و خباثت آن دانسته شد پس بر هر عاقلی لازم است که هرگاه سخن چینی نزد او آید و از مسلمی امری نقل کند که نباید ذکر کرد آن را قبول نکند چون سخن چین فاسق است و خبر هر فاسقی به نص قرآن مردود است

بلکه او را نهی کند و نصیحت نماید بلکه او را دشمن داشته باشد که چنین معصیتی از او سرزده علاوه بر دشمنی که با او کرده زیرا که کسی که در عقب دیگری سخنی گوید ألمی به او نرسانیده و در برابر شرم کرده و این شخص نمام که او را مطلع کرده او را متألم ساخته و از او شرم ننموده بلکه باعث فساد و فتنه شده و اگر دوست می بود آن شخص را که در عقب سخن گفته منع می کرد و نمی گذاشت که این سخن را بگوید

و اگر گفته بود سعی در اصلاح می نمود پس عاقل باید به یقین دانسته باشد که این سخن چین از آن سخن گوی دشمن تر است و نباید به قول دشمن فاسقی دل با برادر مومن بد کرد و در صدد تفحص و تجسس برآمد که شرعا مذموم و نهی صریح در قرآن کریم از آن شده و نباید سخن چینی او را اظهار کند زیرا که این نیز سخن چینی و غیبت است

محمد بن فضل به حضرت امام موسی علیه السلام عرض کرد که فدای تو گردم از یکی از برادران دینی من چیزی به من می رسد که من او را ناخوش دارم و چون از خود او استفسار می کنم انکار می کند و حال اینکه جمعی از اهل وثوق و اعتماد مرا خبر داده اند حضرت فرمود ای محمد اگر خود بشنوی یا ببینی گوش و چشم خود را تکذیب کن و اگر پنجاه نفر نزد تو شهادت بدهند در این خصوص قول برادرت را تصدیق کن و ایشان را تکذیب نمای مروی است که شخصی به خدمت حضرت امیرالمومنین علیه السلام آمده و امر بدی از شخصی نقل کرد حضرت فرمود استفسار می کنم اگر راست گفته باشی با تو دشمن خواهم شد و اگر دورغ گفته باشی از تو مواخذه خواهم کرد