صفت بیست و دوم - نفاق و دورویی، و مذمت آن

و مراد از آن در این مقام دورویی و دو زبانی است به این طریق که در حضور کسی او را مدح و ستایش کنی و اظهار دوستی و نیکخواهی نمایی و در غیاب او برخلاف آن باشی و مذمت او کنی و در صدد اذیت او باشی یا آنکه میان دو نفر که با یکدیگر دشمن اند آمد و شد نمایی و با هر یک در دشمنی دیگری موافقت کنی و خود را دشمن او وانمایی و او را بر عداوت آن دیگری تحسین کنی و دشمنی او را در نظرش جلوه دهی و چنان نمایی که تو هم یاری او می کنی و این صفت از جمله مهلکات عظیمه است

حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که هر که دو رو باشد در دنیا فردای قیامت او را دو زبان از آتش خواه بود و فرمود بدترین بندگان خدا در روز قیامت کسی خواهد بود که در دنیا دو رو باشد یعنی شخصی را به رویی ملاقات کند و دیگری را به رویی و نیز فرمود که در روز قیامت هر که دو رو باشد خواهد آمد یک زبان از قفای او آویخته و یک زبان دیگر از پیش روی او و شعله خواهند کشید تا رخسار او را بسوزانند و ندا خواهد رسید که این است که در دنیا دورو و دو زبان بود