فصل - طریقه تحصیل شکر حضرت باری

و طریقه تحصیل شکرگزاری به چند امر است اول معرفت و تفکر در صنایع الهیه و انواع نعمتهای ظاهریه و باطنیه او دوم نظر کردن به پست تر از خود در امور متعلقه به دنیا و به بالاتر از خود در امر دین سیم اینکه مردگان و اهل گورستان را به نظر درآورد و متذکر این گردد که نهایت مطلب ایشان آن است که آنها را به دنیا برگردانند تا در اینجا متحمل ریاضت و مشقت عبادات گردند تا از عذاب آخرت مستخلص یا ثواب ایشان مضاعف گردد پس خود را از ایشان فرض کند و چنان تصور نماید که مطلب او برآمده و دوباره به دنیا رجوع نموده

پس عمر خود را صرف اموری کند که مردگان به جهت آنها طالب عود به دنیا هستند

چهارم یاد نماید آنچه را که بر او روی داده از مصایب عظیمه و مرضهای مهلکه که امید نجات از آنها نداشت پس چنان فرض کند که هلاک شده و حیات حال و خلاصی از آن بلیه را غنیمت شمارد و شکر خدای را به جا آورد و از آنچه بر او وارد می شود محزون و متألم نگردد

پنجم هر مصیبت و بلایی از بلاهای دنیا که بر او وارد شود شکر کند که مصیبتی بالاتر از آن به او نرسیده و بر اینکه بلایی به دین او وارد نشده

چنان که منقول است که مردی به بعضی از نیکان گفت که دزد به خانه من درآمد و متاع مرا برگرفت گفت شکر خدا کن اگر به جای آن دزد شیطان به خانه تو می آمد و ایمان تو را فاسد می کرد چه می کردی و نیز هر مصیبتی که در دنیا به او می رسد عقوبت گناهی است که از او صادر شده پس شکر بر آن لازم است زیرا بعد از آنکه در دنیا عقوبت گناه به او رسید از عقوبت اخروی نجات می یابد