شمارهٔ ۲۵
سیدای نسفیای بهارت را گل خودرو گریبان پاره ها
خار دیوار گلستانت صف نظاره ها
گرم رفتاران ز عالم رخت هستی برده اند
برق گرد کاروان شد از وطن آواره ها
نسبت عشاق چون یوسف خطا باشد ز جرم
همچو گل چاک است دامان گریبان پاره ها
کام دل از مردم دنیا گرفتن مشکل است
تر نمی گردد لبی از آب این فواره ها
روی گلزار تو را نبود به شبنم احتیاج
آب حسرت می چکد از دیده سیاره ها
قطره های اشک از خشکی به مژگان شد گره
می مکند انگشت خود طفلان این گهواره ها
بر سر کوی تو ما و سیدا افتاده ایم
دست ما گیر از کرم ای چاره بیچاره ها