شمارهٔ ۲۱۵

درد و داغ غم ز جان عشقبازان برده اند

مدتی شد نعمت از خوان کریمان برده اند

روزگاری شد ز صحرا برنمی خیزد غبار

خاک مجنون را ز دامان بیابان برده اند

کوه را دل گشت سوراخ و به دریا نم نماند

گوهر از آغوش بحر و لعل از کان برده اند

دفتر اشعار خود را به که اندازم در آب

بس که امروز امتیاز از نکته فهمان برده اند

می برد باد خزان گل را ز پیش باغبان

پرده بیداری از چشم نگهبان برده اند

خار ظالم بی ابا از پیش آتش بگذرد

تندی و گردنکشی از شعله خوبان برده اند

حلقه شد پشت کمان و تیر شد پر ریخته

قوت از پیران و کوشش از جوانان برده اند

بعد ازین اهل طمع را منع کردن مشکل است

کاین گروه اول عصا از دست دربان برده اند

بیشتر اهل سخن ناکام رفتند از جهان

طوطیان را خشک لب از شکرستان برده اند

بر لب جان پرور خوبان نمی بینم نمک