شمارهٔ ۳۰
سیدای نسفیای گل امروز تو هم بزم حریفان شده ای
شعله جان من بی سر و سامان شده ای
دست بر دست سبو کرده خرامان شده ای
شوخ و میخواره و شبگرد و غزل خوان شده ای
چشم بد دور که سرفتنه دوران شده ای
ای که در کلبه ام از دور چو مه می تابی
گاه در خرمن من آتش و گاهی آبی
با وجودی که چو نرگس همه دم در خوابی
هرچه در خاطر هرکس گذرد می یابی
خوش ادایاب ادافهم و سخندان شده ای
رخ خود را مه تابنده نمی دانستی
به خود این مرتبه زیبنده نمی دانستی
همچو گل حرف پراکنده نمی دانستی
تا پریروز شکرخنده نمی دانستی
این زمان صاحب چندین شکرستان شده ای
غنچه باغ زلیخای ملامت زده است
بوی پیراهن گل گرگ فلاکت زده است
مصر در پیش رخت گلشن آفت زده است
یوسف از قافله حسن تو غارت زده است
به دعای که چنین صاحب سامان شده ای
هیچ حرفی ز کتابی نشنیدی هرگز
ناز تعلیم معلم نکشیدی هرگز
گلی از عکس رخ خویش نچیدی هرگز
تو که از شرم در آیینه ندیدی هرگز
به اشارت که این طور شفاخوان شده ای
داشتی پیشتر ای شوخ به من قهر و ستیز
نرگست عربده جو بود و دو لب شورانگیز
این زمان با من دل خسته شدی شکرریز
از ادای سخن و از نگه عذرآمیز
می توان یافت که از کرده پشیمان شده ای
سیدا کرده تماشای بتان را صایب
آرزو برده چو تو موی میان را صایب
عمرها در طلبت گشته جهان را صایب
چون فدای تو نسازد دل و جان را صایب
که همان نوع که می خواست همان سان شده ای