بخش ۱۱۷ - صف نود و سوم

گوییم بجود خداوند حق که عالم جسمانی دانستنی است و عالم روحانی شناختنی و مر عالم جسمانی را شش جانب او گرد گرفته است تا او که هفتم است به گواهی آن شش جانب دانستنی شده است چون زیر و زبر و راست و چپ و پس و پیش هم چنین گوییم که مر هر دانستنی را از معقولات که آن را به حس نتوان یافتن به شش چیز به توان شناختن تا آن چیز معقول که این هفتم آن شش است به گواهی آن شش چیز دانسته شود پس از آنک شناخته بود وزان شش چیز یکی خبر است و دیگر مثال است و آن ماننده است و سه دیگر خلق است و آن ناماننده باشد و چهارم ترتیب است و آن سپس یکدیگر کردن باشد و پنجم فصل است و آن جدا کردن باشد و ششم برهان است و آن حجت باشد و هفتم تمام است و آن واقف بودن داننده است بر دانستنی و مثال این چنان باشد که گوینده گوید آفریدگار این چیز باشد از و که پیش دست شود بی حقیقتی آن وقت مثال بنماید در گری که در همی کند وگویند این عالم را بنگر که آفریدگار مرو را از حال بحال همی گرداند همچنانک این در گر مرین در را کوتاه تر و درزاتر و گران تر می کند آن وقت خلف آرد گوید نچنان سبک است که او را اندرین در که کرد هیچ صنعتی نیست تا گوید عالم نچنین سبکی است که اثر صانع بلک چون در است بر آثار صانع آن وقت ترتیب آرد چنانک این عالم صنعت از صانع همی پذیرد و بفرمان او همی کار کند بر مثال پذیرفتن در آثار صنعت از در گر مردم را که مصنوع است فرمان بردار باید بود و از صانع خویش علم بباید پذیرفتن در در گری را از در گر و ما را کار باید کردن به علم چنانک آفریدگار ما کار کرد بدانش تا اندر حد بزرگی مانند شویم مر صانع خویش را آن وقت فصل آرد و آن جدا کردن خبر ممکن باشد از خبر ناممکن پس گوید که این خبر که من گفتم ممکن است و آنرا شاید بود گویند و ناشاید بود ناممکن باشد و گویند عالم بذات خویش به شکلهای مخالف است از افلاک چون گنبدها و از کواکب چون گویها و از آب رونده و زخاک ایستاده و از باد پرنده و جز آن پس اگر کرین عالم را آفریدگار نبودی که این خلافها بخواست او بوده شده است ممکن نبودی که چندین خلاف اندر عالم بوده شدی از ذات یک چیز که عالم است و از کوه بی صنعت سیم پاره یی بیرون آید بی شکل و لکن ممکن نباشد که انگشتری کرده بیرون آید به شکل و صورتش این فصل باشد از بهر آنک ممکن است که مر عالم را آفریدگار است و ممکن نیست که نیست آن وقت برهان گوید و آن حجت باشد که گوید حال مردم از اول بودش تا بآخر بودش هیچ بر مراد او نباشد از بهر آنک از شکم مادر بیرون آورد به وقتی بی خواست او بدان دلیل که چون بیرون آوردندش بخروشید و آن خروش از کودک نشان ناکامی او بود اندرین عالم و چون بزرگ شد خواست که همچنان جوان بماند نتوانست همچنان ماندن و چون پیر گشت خواهد که درین عالم بماند و نتواند ماندن و چون آمدن و شدن مردم به مراد او نبود ناچاره بهمراد آفریدگار او بود از بهر آنک چاره نیست که او یا خود آفریدگار خویش است یا دیگری آفریدگار اوست پس این برهان باشد بر حقیقت کردن خبر که اول گفت آفریدگارآنوقت مرداننده را بدین شش چیز که شرح آن گفته شد آفریدگار دانسته شود و آن هفتم این شش است وآنرا تمام گویند الحمدالله رب العالمین