بخش ۱۲۰ - صف نود و ششم

کسی که گوید چرا اندر عالم دو رسول نبود چنان باشد که گوید چرا در آسمان دو آفتاب چشمه نبود و گر آنکس اندیشه کند بداند که گر این مهر درخشان نیستی میان دو قطب جنوبی و شمالی یک جای از زمین همه بسوختی از گرما و دیگر جا از سرما همه سنگ گشتی و چون یک مهر است و همی گردد از شمال به جنوب و از جنوب به شمال جایی از زمین به وقتی نبات همی بیرون آرد و جایی همی آساید مر بیرون آوردن نبات را به وقتی دیگر و اندرین حکمتی عظیم است پس اگر گوییم دو پیغمبر یاد و امام بودی هر دو موافق بودندی اندر دعوت و شریعت یا مخالف بودندی ایشان را با یکدیگر جنگ افتادی و ناچاره یکی از ایشان مبطل بودی و چون درست شد که یکی ازیشان مبطل بودی درست شد که پیامبر ز ایشان خود یکی بیش نبودی هم چنین که امروز است پس اگر موافق یکدیگر بودندی اندر دعوت بی هیچ خلاف پس خود هم چنین بودی که امروز است که همه مسلمانان مر کافران را به محمد مصطفی علیه السلام می خوانند بی هیچ خلافی و کسی به پیامبری هیچ دعوی نمی کند چون با او موافق اند – و این بیانی سخت روشن است و نیز از طریق آفرینش گوییم که قوتهای همه ستارگان و حرکتهای ایشان از حرکتهای که از نگاه داشت عالم حاصل شود جملخ باید شدن تا یک تن از حرکات و قوتها بدان جای رسد که خلق را سیاست تواند کردن و گر آن قوتها از کسی به حاصل نشود که خلق را سیاست تواند کردن و گر آن قوتها ازکسی به اصل نشود که خلق را سیاست کند بدو قسمت شود و نگاه بآن اندر هر دو نا تمام همچنانک همی دانیم که قوتهای همه طبایع و افلاک و انجم جمله شده است تا اثر زایشهای عالم آمده است و گر جز این که پدید آمده است عالم خواهد که چیزی پدید آرد آن وقت کزین قوتها جدا کند ازین زایشها نقصان شود و آن زایش که نو پدید آید تمام نیاید – پس یکی تمام به حکمت نزدیکتر از آن باشد که دو باشد هر دو ناقص پس گوییم که پدید آوردن یک شریعت تمام حکمتی عظیم بود از صانع حکیم تا همه خلق روی بدان آوردند بر مثال همه اندام مردم که سالاری یک دل همی تمام نگاه داشته باشد و اگر اندرین مردم دو دل بودی هر دو ناقص بودی بدان دلیل که این قوت که بدین دل پیوسته است بدو دل پیوستی و چنین که یکی تمام است بدو قسمت شدی ناچاره هر دو ناقص بودی و به ناقص بودن دل شکست اندر جسد راه یافتی از بهر این بود که خدای تعالی گفت قوله ما جعل الله لرجل من قلبین فی جوفه گفت خدای نکرد مردی را دو دل از اندرون او هم چنین روا نباشد که اندر زمانه دو صاحب شریعت باشد یا اندر یک زمانه دو امام باشد که شریعت بدان مهمل و با خلل بود هم چنین که امروز چندین اختلاف هلاک کننده اندر دین افتاده است بسبب رفتن مردمان از پس امامان تا حق به هوای خویش