بخش ۱۸۴ - خبر یافتن فرامرز از گرفتن بهمن،شهر سیستان و گرفتار شدن زال

فرامرز را آگهی شد که زال

بماندست چون مرغ بی پر وبال

گرفتار بر دست بهمن چنان

که مرگ آرزو آیدش هر زمان

مر او را زپولادزندان و بند

به تنسوگوار و به دلدرد مند

صد و شصت من بند برپای او

یکی آهنین قفس جای او

شده سیستان سر به سر چون غبار

سرای بزرگان شده کشت زار

فرامرز یل پیرهن چاک کرد

زدیده سرشک از برخاک کرد

همی گفت کای چرخ ناسازگار

برآوردی از ماه پیکر دمار

کسی را کجا بخت بنمود پشت

شود روزگارش به یک ره درشت

کسی را که آید زمانه فراز

نگردد به مردی ونیرنگ باز

چه چاره سگالم که لشکر نماند

همان مایه و گنج و گوهر نماند

بدین مایه مردم کجا با من است

چه کوشم که گیتی پر از دشمن است