شمارهٔ ۱۹۸

ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه ایم

همدم دردی کشان و ساغر و پیمانه ایم

تا می صاف است و وصل یار و کنج میکده

بی نیاز از خانقاه و کعبه و بتخانه ایم

تا از روی شمع رخسار تجلی تاب دوست

هر نفس در آتشی افتاده چون پروانه ایم

مرغ لاهوتیم و آزاد از همه کون و مکان

فارغ از سجاده و تسبیح و دام و دانه ایم

باده دردانه است و دریا خانه خمار ما

چون صدف در قعر دریا طالب دردانه ایم

هرکسی در عاشقی افسانه ای گویند و ما

ایمن از گفت و شنود و قصه و افسانه ایم

ذره وار از هستی خود گشته بی نام و نشان

در هوای مهر خورشید رخ جانانه ایم

با قبای کهنه فقر و کلاه مفلسی

فارغ البال از لباس و افسر شاهانه ایم

نیست ای دلبر نسیمی را سر و سودای عقل

تا سر زلف تو زنجیر است ما دیوانه ایم