شمارهٔ ۲۰۹

به کوی یار می باید به چشم خون فشان رفتن

که دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن

نشان عشق اگر داری به راه عاشقی می رو

که این ره بس خطرناک است نتوان بی نشان رفتن

دلا رفتی ز شام زلف سوی ماه رخسارش

همین باشد ره یک ماهه را شب در میان رفتن

به کویش می روم چون سبز شد خط گرد رخسارش

برآمد سبزه ها خواهم به گشت بوستان رفتن

قدم در نه به صدق دل اگر در عشق یک رنگی

که راه کعبه را مؤمن به صدق دل توان رفتن

چو شد آهم به کوی او دگر بیرون نمی آید

تو را ای اشک می باید به کوی او روان رفتن

نسیمی بهر دیدارش رود جنت عجب نبود

بهشتی صورتی گر هست دوزخ می توان رفتن