شمارهٔ ۴۷

سرخوشانی که شراب لب مستانه زدند

سنک بر جام و خم و ساغر و پیمانه زدند

خسرو حسن تو تا نرگس مستانه گشود

کوس تعطیل ببام در میخانه زدند

پرده بردار ز رخ تا همه اقرار دهند

رقم قصۀ یوسف نه بافسانه زدند

دل سودایی من سلسلۀ عقل گسیخت

از سر موی توام بند حکیمانه زدند

خرمن مشک سیه بود که میرفت بباد

بامدادان که سر زلف ترا شانه زدند

آفت شیشۀ حسن تو پریچهره مباد

کودکان اینهمه گر سنگ بدیوانه زدند

زاهد و دانۀ تسبیح و من وخال نگار

چکنم دام مرا بر سر ایندانه زدند

آشنا آیدم ایمرغ حزین نالۀ تو

مطربان طرب آیین ره بیگانه زدند

بلبلان بیخبرند از اثر آتش عشق

بس همین قرعه بنام من پروانه زدند

سر ما و قدم دوست گرابنای ملوک

تکیه بر بالش تمکین ملوکانه زدند

دلم از خط تبر ز بزنهار آمد

نیرا خیمۀ مابین که بویرانه زدند