شمارهٔ ۸۱

عمری که بی تو ای مه نوشاد می رود

سر داده خرمنی است که بر باد می رود

دور از کنار یار ز دریای چشم من

رودی ست دجله که به بغداد می رود

شیرین به کام جویی و پرویز در نشاط

غافل ز خون که از دل فرهاد می رود

جز من بهر که می نگری در حضور تو

افسرده خاطر آمد و دلشاد می رود

مستانه می خرامد و دل از پیش دوان

آهو نگر که از پی صیاد می رود

خلقی به دام بسته و خود همچو سروناز

بنگر چگونه سر خوش و آزاد می رود