شمارهٔ ۱۰۶

که برگذشت که خون می رود ز چشم ترم

چه شعله بود که از پا گرفت تا به سرم

سزای من که نپرداختم ز دانه به دام

بکش به خون دل ای سنگ عشق بال و پرم

دگر معامله با کس نماند جز تو مرا

بیا بیا که چو دردم یکی ست غم نخورم

بلا نگر که به چل سالگی چو کودک خرد

حلاوت لب شوخی فریفت با شکرم

وه رفت شب ای آفتاب صبح امید

بر آر سر که ملالت گرفت با قمرم

طبیب از آن بت نامهربان ده دله پرس

ز درد من که من از حال خویش بی خبرم

چه داغ بود که چشمت نهاد بر دل ریش

که دید خواب ندارد ز ناله تا سحرم

تو برگذشتی از سرگذشت سیل سرشک

بیا ببین که چه ها بی تو می رود به سرم

گرم ز دشمن جانی بود امید خلاص

امید نیست که از دست دوست جان ببرم

همیشه دست نیابد دل وفا داری

بتا مکن که چنین دل به دیگری سپرم