بخش ۶

جامی که شاه تشنه لبان بود مست از او

هر کو چشید از آن ز غم خویش رست از او

عباس نامدار که کس دست از او نبرد

چون خورد از آن پیاله به خون شست دست از او

افتاد نخل قامتش از پا نخورده آب

از ضربتی که پشت امامت شکست از او

بی خواب شد سکینه و در خواب شد عدو

چون خواب مرگ چشم جهان بین ببست از او

موجی به جنبش آمد و آبش ز سر گذشت

ابری به بارش آمد و از پا نشست از او

تسلیم شاه تشنه لبان کرد با دو دست

جامی که خورده بود شراب الست از او

چشمی به سوی دشمن و چشمی به روی دوست

بگذشت ماند یاد به گیتی دو دست از او