شمارهٔ ۲۶

غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

به آب دیده شویم خاک و جویم آستانش را

ز مستی های شوق آن بلبل شوریده احوالم

که نشناسد اگر صدبار بیند آشیانش را

اثر می کرد گاهی ناله ام از بس که نالیدم

کنون از ناله من خواب آید پاسبانش را

همه در عشق او از رشک با من دشمن جانند

که با من مهربان سازد دل نامهربانش را

مرا زی عشق شورانگیز درد رشک خواهد کشت

که هرکس بر سر هر کوی خواند داستانش را

سوال بوسه ای کردم از آن لب رخ گزید از قهر

ضیافت کرد ابرامم به شیرینی لبانش را

نظیری قاتلی دارد که آمرزیده می گردد

سگان از کوی او گر بگذرانند استخوانش را