شمارهٔ ۱۷۴

ز نکهت سحری شوق یار می خیزد

جنون ز سایه ابر بهار می خیزد

به روی یار نگه رشحه بیز می افتد

ز زلف یار شکن قطره بار می خیزد

سحاب دلشده در کوهسار می گردد

غزال شیفته از مرغزار می خیزد

به دستگیری عشاق ناتوان احوال

ز زیر هر شجری صد نگار می خیزد

تنی که رفت ز پا بر عذار می غلتد

سری که رفت ز دوش از کنار می خیزد

نه از وصال ملولان ملول می گیرد

نه از فراق حریفان خمار می خیزد

سماع رندی و گلگشت لذتی دارد

که پادشه ز سر اعتبار می خیزد

همین که طایر فرصت رسید صیدش کن

که صیدافکنش از هر کنار می خیزد

همین که قسمت خود یافتی غنیمت دان

که از کمین گه شیران شکار می خیزد

درین هوا در خلوت حکیم نگشاید

که هوش می رود و اختیار می خیزد

جهان خوش است نظیری قلم به جلوه درآر

که گلشکر ز سر نوک خار می خیزد