شمارهٔ ۱۷۵

جهان جوان شد و عقد بهار می بندد

بهار پای جهان در نگار می بندد

ز صنع نشو و نما آب و خاک الوان شد

جماد و نامیه خود را به کار می بندد

نکاح باغ و بهارست و دایه بستان

میان نرگس و دستار خار می بندد

چمن ز صوت بلند هزار پندارد

که رنگ لاله و گل برقرار می بندد

ازین حدیقه چو گل زود بایدش رفتن

کسی که دل به نوای هزار می بندد

مسافران چمن نارسیده در کو چند

شکوفه می رود و شاخ بار می بندد

ز بی ثباتی گل بر درخت پنداری

که غنچه بر سر آتش شرار می بندد

گهی که دامن صحرا ز لاله رنگین است

بدان که خون دلش در کنار می بندد

چه عیش سور میسر شود ز دورانی

که عقد نشیه می با خمار می بندد

وصال شمع چه مهلت دهد به پروانه

که موم گردن آتش به تار می بندد

ز دور چرخ چو ماهیست نان به گردابم

که طعمه بر رسن تابدار می بندد

متاع بخت نظیری نیافت در غربت

امید بار به عزم دیار می بندد