شمارهٔ ۱۸۳

کسی که تشنه وصل است با کوثر نمی سازد

به آب خضر اگر عاشق رسد لب تر نمی سازد

کله بخشی و سربازی شراب عشق می آرد

سری کاین نشیه گرمش ساخت با افسر نمی سازد

به شیدایی مزن طعنم که هست از آب و خاکی دل

که طفلش غیر حرف عاشقی از بر نمی سازد

عجب گر آسمان سامان تواند داد کارم را

چو طالع از کسی برگشت با اختر نمی سازد

کدامین شعله روشن می کند امشب سرایم را

که موری را نمی بینم که بال و پر نمی سازد

اگر بیگانه گر محرم دلش می سوزد از دردم

کسی سویم نمی بیند که چشمی تر نمی سازد

ز روز وصل در رشکم ز شام هجر در افغان

دل دیوانه ای دارم که با دلبر نمی سازد

ره غیرت خطرناکست پنهانش تماشا کن

در آن وادی که عشق اوست با تن سر نمی سازد

برای امتحان آرد چه مانی را چه آزر را

اگر خود می شود بتگر ز خود بهتر نمی سازد

همان عشقست بر خود چیره چندین داستان ورنه

کسی بر معنی یک حرف صد دفتر نمی سازد

ندانم حال شب های نظیری این قدر دانم

که جز بالین نمی گرداند و بستر نمی سازد