شمارهٔ ۲۴۸

ز گردش های چشمش مستی پیمانه می خیزد

گره از ابروان می خیزدش مستانه می خیزد

چو در روز قیامت هرکسی خیزد به سودایی

شهید نرگس او از لحد دیوانه می خیزد

مهیای فنایم جلوه ای در کار می خواهم

مهم بر بام تابد آتشم از خانه می خیزد

چراغ اهل عشق از کلبه من می شود روشن

نشنید ذره گر بر روزنم پروانه می خیزد

ز بس محو تصور کردن یارم نمی دانم

که در کاشانه می آید که از کاشانه می خیزد

سبق از یک ورق لیلی و مجنون را چه حالست این

یکی دیوانه می گردد یکی فرزانه می خیزد

ز شرح قصه ما رفته خواب از چشم خاصان را

شب آخر گشته و افسانه از افسانه می خیزد

بر دنیا و دین خواهی سرشکی بر جراحت ریز

کزین آب و زمین صد خرمن از یک دانه می خیزد

مگر گاهی نظیری می کند آرامگاه اینجا

جنون از سایه دیوار این ویرانه می خیزد