شمارهٔ ۲۵۰

چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می سازد

چو قحط گل بود بلبل به آب و دانه می سازد

چو بر بام و در مردم نشیند جغد ناسازست

مبارک پی بود آن دم که با ویرانه می سازد

ز دشمن خیل در خیل از محبت گوشه چشمی

فسون جاودان را معجزه افسانه می سازد

محبت جزو جزوم را ز هم بی تاب تر دارد

تجلی ذره ذره کوه را پروانه می سازد

پیام نوبهاری تا نگوید ابر نوروزی

کلید باغ را کی شاخ گل دندانه می سازد

به چشم کم نباید دید قدر زیردستان را

فلک صدجا سبو گل می کند پیمانه می سازد

به جز زلف پریشان در خیالم نگذرد چیزی

پری را گوشه ویرانه ام دیوانه می سازد

مبادا برگ و بارم کم اگر افشانده ام تلخی

که شکرخنده آن را نقل صد کاشانه می سازد

نظیری لازم عشق و جنون جنگ ست و ناسازی

تو معذوری به مردم مردم فرزانه می سازد