شمارهٔ ۳۷۱

جگر به خنده همی سوز و بر کران می غلت

گهر به نکته همی ریز و در میان می غلت

ز جعد خویش گلستان نما شبستان را

خیال سبزه و سنبل کن و بر آن می غلت

اگر چو نخل مرادم به بر نمی آیی

چو آرزوی دلم در میان جان می غلت

ز درس و مدرسه کاری به نقد نگشاید

پیاله می کش و بر فرش گلستان می غلت

مثال نکته سنجیده بی اثر تا چند

گهی به لغزش مستانه بر زبان می غلت

معاندان به سنان می زنند و می گذرند

به خاک معرکه مجروح و خون فشان می غلت

خدنگ طبیعت این قوم برنمی تابند

همین که پر ز تو یابند چون کمان می غلت

نیافتیم نظیری کسی تو گر یابی

پیش چو باد همی گیر و بر نشان می غلت