شمارهٔ ۳۸۸

هرکه تایب گردد از می بر رخ او رنگ حیف

از سر کوی مغان بر کاسه او سنگ حیف

از عصا و سبحه ام نفزود قدر و حرمتی

گردن مینا ز چنگم رفت و زلف چنگ حیف

از می و مستان بریدم یار هشیاران شدم

خویش را انداختم در قید نام و ننگ حیف

کامرانی های خاطر جان و دل را تیره ساخت

شه چو بی عصمت بود بر ملک بر او رنگ حیف

تا به راحت تکیه کردی گفت دنیا الرحیل

بانگ بی هنگام دارد مرغ خوش آهنگ حیف

پیکر فغفور و خاقان شد درین منظر خراب

می خورد عاقل به نقش مانی و ارژنگ حیف

خوبی ای در کس نمی بینم که بنمایم به او

در بغل تاریک شد آیینه ام از زنگ حیف

خط چو شد با طره اش همسایه جای جان گرفت

خانه درویش شد از قرب منعم تنگ حیف

ناز بر شاهد نظیری وقت پیری می کنی

بس خرف گردیده ای از عقل و از فرهنگ حیف