شمارهٔ ۴۴۰

خود را کباب ازین دل خودکام کرده ام

این پاره آتشی ست دلش نام کرده ام

گر روزگار دشمن من گشته دور نیست

خون ها ز رشک در دل ایام کرده ام

این دل که در وصال تسلی ازو نبود

خرسندش از تغافل و دشنام کرده ام

بی صبرم آنچنان که به قدر کرشمه ای

جانی گرو نهاده دلی وام کرده ام

پیش خیال او حذر ای دل ز اضطراب

این صید را به حیله دمی رام کرده ام

شام فراق در نظرم داغ حسرتی است

هر می که روز وصل تو در جام کرده ام

از نیم جرعه لطف نظیری چه بی خودی ست

این روز وصل بود که من شام کرده ام