شمارهٔ ۴۴۳

امروز پیشت از غم خود دم نمی زنم

فارغ نشین که بزم تو برهم نمی زنم

انداختم به بردن شادی هزار کم

غیر از دو شش به باختن غم نمی زنم

نازم به این شرف که غلام محبتم

لاف نسبت ز نسبت آدم نمی زنم

صد ره سوار همتم از این و آن گذشت

با آنکه تازیانه بر ادهم نمی زنم

می سازم ارچه دست دغا بیش می کند

می بازم ارچه نقش وفا کم نمی زنم

امروز بهتر است نظیری جراحتم

آسوده ام که دست به مرهم نمی زنم