شمارهٔ ۴۹۲

نیست دوران را نشاطی رطل مالامال کو

مطربی کز وی بگردد آسمان را حال کو

تاج عزت بالشست و تخت رفعت بسترست

سلطنت را یک جوانمرد بلنداقبال کو

بوم و دشت مملکت پر از شکار فربهست

جره شاهینی که با کبکی زند چنگال کو

سنگباران است بر ما روز و شب از حادثات

ز آشیان خواهیم برپریم اما بال کو

عالم از دیوان مردم روی دارالجهل شد

مهدی از ترس ار نمی آید برون دجال کو

حسب حال خوش کس از مجموعه یاری نخواند

حافظ شیراز را دیوان فرخ فال کو

بر خیالش راه آمد شد نظیری بسته شد

کوی پر از بوالهوس شد غمزه قتال کو