شمارهٔ ۹ - این قصیده در مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان گفته شده

از سخن چون چاشنی بخشی به خوان تربیت

پر شود از مغز معنی استخوان تربیت

چشمه حیوان شود از طبع خاکستر پدید

گر برانی نام آتش بر زبان تربیت

از نشاط مجلست کان تا ابد فرخنده باد

گل دهد تخم شرر در بوستان تربیت

بر هوای آستانت گر غباری بگذرد

بر سر خورشید گردد سایه بان تربیت

صفحه طبع تو حاجتگاه معراج سخن

نقطه کلک تو مهر آسمان تربیت

گر به طبع شعله بخشی اعتدال خوی خویش

نیش خار خشگ را گردد فسان تربیت

عقل اول مایه از فضل و هنر کی یافتی

گرنه شخص همتت گشتی ضمان تربیت

بهر منع خواب هر شب با خیال مدح تو