شمارهٔ ۲۹ - ایضا این قصیده در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان واقعست اول مخلع به مطلع ثانی و آخر متوجه به مطلع اول مکرر بجایزه پسندیده معزز گردیده

روزی چو بازمانده ضعیفان ز کاروان

دل واله بسیج یساق خدایگان

گه وعده ای نهاده گرو در فریب این

گه مرکبی گرفته به وام از قبول آن

صد رنگ فکر بافته نساج آرزو

من آسمان نهاده گرو پیش ریسمان

چشمم ز اشگ آبله باریده در قدم

پایم ز شوق مرحله پیموده در مکان

می دید در جریده حالم برادرم

گفت ای کمال طبع تو نقصان خاندان

تو در نشیب ظلمت و عدی آفتاب

تو در حضیض صورت و معنی به آسمان

صد دفتر از ثنای تو شد هدیه در وطن

یک کاغذ عطای تو نامد به ارمغان