شمارهٔ ۲۱۷

گفتم که فاش می کند از پرده راز من

گفتا نگار پرده در فتنه ساز من

گفتم گشاد بستگی کارم از کجاست

گفت گره گشاست کف کارساز من

گفتم به عمر کوته من هیچ امید نیست

گفتا امیدهاست به زلف دراز من

گفتم به کام من شوی ای دوست تا کجا

گفتا فزون ز عجز تو کمتر ز ناز من

گفتم گناهکارم و امیدوار نیز

گفتا به فضل و رحمت مسکین نواز من

گفتم به دوستی که ندارم ز خصم باک

گفتا به یمن همت دشمن گداز من

گفتم وصال را نشناسم من از فراق

گفتا نظر ز هستی خود پوش یا ز من

گفتم نشاط بی خود و آشفته است و مست

گفتا عبث نبود از او احتراز من