شمارهٔ ۲۳۲

دوش آمد به برم می زده خواب آلوده

چهره افروخته خوی کرده عتاب آلوده

شیشه در دست و قدح بر کف و بگشوده نظر

لب شکر شکن آن لعل شراب آلوده

گفت ای خفته آشفته ز اندوه جهان

حیف نبود چو تویی غمزده خواب آلوده

قدحی درکش و از دیده عفوش بنگر

تا ببینی چه گنه های ثواب آلوده

بر در پیر خرابات نگیرند به هیچ

خرقه ای را که نباشد به شراب آلوده

رازم از پرده برافتاد و دریغا که هنوز

نتوان گفت بدان طفل حجاب آلوده

سحری بی خبری گفت بگو چرخ چراست

چاک بر سینه و رخساره تراب آلوده

گفتم آمد ز در شاه نبینی که همی

همچو دهشت زدگان است شتاب آلوده