شمارهٔ ۷

طلع الصبح و فاضت الانوار

یکی از خفتگان نشد بیدار

پند گیرید چند ازین غفلت

شرم دارید تا کی این پندار

ای بس آزادگان سرو خرام

پای خجلت بگل درین گلزار

ای بسا زیرکان پرمایه

دست حسرت بسر درین بازار

می ندانید یا ذوی الالباب

می نبینید یا اولی الابصار

مانده از رهروان درین وادی

ز اشک خونین و آه آتشبار

شعله های نهفته در دل سنگ

غنچه های شکفته بر سر خار

شد کمال آیت زوال ای دل

عسعس اللیل کادت الاسحار

تا درنگت بود شتابی کن

تا توانی برفت ره بسپار

تا که نشکسته شیشه سنگ مجوی

تا نیفتاده پرده شرم بدار

تا توانی گسست عهد ببند

تا توانی شکست تو به بیار