چو سلطان جوان شاه جوان بخت
که برخوردار باد از تاج و از تخت
سریرافروز اقلیم معانی
ولایت گیر ملک زندگانی
پناه ملک شاهنشاه طغرل
خداوند جهان سلطان عادل
ملک طغرل که دارای وجود است
سپهر دولت و دریای جود است
به سلطانی به تاج و تخت پیوست
به جای ارسلان بر تخت بنشست
من این گنجینه را در می گشادم
بنای این عمارت می نهادم
مبارک بود طالع نقش بستم
فلک گفتا مبارک باد و هستم
بدین طالع که هست این نقش را فال
مرا چون نقش خود نیکو کند حال
چو نقش از طالع سلطان نماید
چو سلطان گر جهانگیر است شاید
ازین پیکر که معشوق دل آمد
به کم مدت فراغت حاصل آمد
درنگ از بهر آن افتاد در راه
که تا از شغل ها فارغ شود شاه
حبش را زلف بر طمغاج بندد
طراز شوشتر در چاج بندد
به باز چتر عنقا را بگیرد
به تاج زر ثریا را بگیرد
شکوهش چتر بر گردون رساند
سمند ش کوه از جیحون جهاند
به فتح هفت کشور سر برآرد
سر نه چرخ را در چنبر آرد
گهش خاقان خراج چین فرستد
گهش قیصر گزیت دین فرستد
بحمدالله که با قدر بلندش
کمالی در نیابد جز سپند ش
من از شفقت سپند مادرانه
به دود صبح دم کردم روانه
به شرط آن که گر بو یی دهد خوش
نهد بر نام من نعلی بر آتش
بدان لفظ بلند گوهرافشان
که جان عالم ست و عالم جان
اتابک را بگوید کای جهانگیر
نظامی وانگهی صد گونه تقصیر
نیامد وقت آن کاو را نوازیم
زکارافتاده ای را کار سازیم
به چشمی چشم این غمگین گشاییم
به ابرو ییش از ابرو چین گشاییم
ز ملک ما که دولت راست بنیاد
چه باشد گر خرابی گردد آباد
چنین گوینده ای در گوشه تا کی
سخن دانی چنین بی توشه تا کی
از آن شد خانه خورشید معمور
که تاریکان عالم را دهد نور
سخا ی ابر از آن آمد جهانگیر
که در طفلی گیاهی را دهد شیر
کنون عمری است کاین مرغ سخن سنج
به شکر نعمت ما می برد رنج
نخورده جامی از میخانه ما
کند از شکرها شکرانه ما
شفیعی چون من و چون او غلامی
چو تو کیخسروی کم تر ز جامی
نظامی چیست این گستاخ رویی
که با دولت کنی گستاخ گویی
خداوندی که چون خاقان و فغفور
به صد حاجت دری بوسندش از دور
چه عذر آری تو ای خاکی تر از خاک
که گویایی درین خط خطرناک
یکی عذر است کاو در پادشاهی
صفت دارد ز درگاه الهی
بدان در هر که بالاتر فروتر
کسی که افکنده تر گستاخ روتر
نبینی برق که آهن را بسوزد
چراغ پیره زن چون برفروزد
همان دریا که موجش سهم ناک است
گلی را باغ و باغی را هلاک است
سلیمان است شه با او درین راه
گهی ماهی سخن گوید گهی ماه
دبیر ان را به آتشگاه سباک
گهی زر در حساب آید گهی خاک
خدایا تا جهان را آب و رنگ است
فلک را دور و گیتی را درنگ است
جهان را خاص این صاحب قران کن
فلک را یار این گیتی ستان کن
ممتع دارش از بخت و جوانی
ز هر چیزش فزون ده زندگانی
مبادا دولت از نزدیک او دور
مبادا تاج را بی فرق او نور
فراخی باد از اقبالش جهان را
ز چتر ش سربلندی آسمان را
مقیم جاودانی باد جانش
حریم زندگانی آستانش
