چون بر شیرین مقرر گشت شاهی
فروغ ملک بر مه شد ز ماهی
به انصافش رعیت شاد گشتند
همه زندانیان آزاد گشتند
ز مظلومان عالم جور برداشت
همه آیین جور از دور برداشت
ز هر دروازه ای برداشت باجی
نجست از هیچ دهقانی خراجی
مسلم کرد شهر و روستا را
که به تر داشت از دنیا دعا را
ز عدلش باز با تیهو شده خویش
به یک جا آب خورده گرگ با میش
رعیت هر چه بود از دور و پیوند
به دین و داد او خوردند سوگند
فراخی در جهان چندان اثر کرد
که یک دانه غله صد بیش تر کرد
نیت چون نیک باشد پادشا را
گهر خیزد به جای گل گیا را
درخت بدنیت خوشیده شاخ است
شه نیکونیت را پی فراخ است
فراخی ها و تنگی های اطراف
ز رای پادشاه خود زند لاف
ز چشم پادشاه افتاد رایی
که بد رایی کند در پادشایی
چو شیرین از شهنشه بی خبر بود
در آن شاهی دلش زیر و زبر بود
اگر چه دولت کیخسروی داشت
چو مدهوشان سر صحرا روی داشت
خبر پرسید از هر کاروانی
مگر کآرندش از خسرو نشانی
چو آگه شد که شاه مشتری بخت
رسانید از زمین بر آسمان تخت
ز گنج افشانی و گوهر نثاری
به جای آورد رسم دوست داری
ولیک از کار مریم تنگدل بود
که مریم در تعصب سنگ دل بود
ملک را داده بد در روم سوگند
که با کس در نسازد مهر و پیوند
چو شیرین از چنین تلخی خبر یافت
نفس را زین حکایت تلخ تر یافت
ز دل کور ی به کار دل فرو ماند
در آن محنت چو خر در گل فروماند
در آن یک سال کاو فرماندهی کرد
نه مرغی بلکه موری را نیازرد
دلش چون چشم شوخش خفتگی داشت
همه کارش چو زلف آشفتگی داشت
همی ترسید که ز شوریده ایی
کند ناموس عدلش بی وفایی
جز آن چاره ندید آن سرو چالاک
کز آن دعوا کند دیوان خود پاک
کند تنهاروی در کار خسرو
به تنهایی خورد تیمار خسرو
نبود از رای سستش پای بر جای
که بی دل بود و بی دل هست بی رای
به مولایی سپرد آن پادشاهی
دلش سیر آمد از صاحب کلاهی
به گل گون رونده رخت بربست
زده شاپور بر فتراک او دست
و زان خوبان چو در ره پای بفشرد
کنیز ی چند را با خویشتن برد
که در هر جای با او یار بودند
به رنج و راحتش غم خوار بودند
بسی برداشت از دیبا و دینار
ز جنس چارپایان نیز بسیار
ز گاو و گوسفند و اسب و اشتر
چو دریا کرده کوه و دشت را پر
وز آن جا سوی قصر آمد به تعجیل
پس او چارپایان میل در میل
دگر ره در صدف شد لؤلؤ تر
به سنگ خویشتن در داد گوهر
به هور هندو ان آمد خزینه
به سنگ ستان غم رفت آبگینه
از آن در خوش آب آن سنگ سوزان
چو آتش گاه موبد شد فروزان
ز روی او که بد خرم بهار ی
شد آن آتش کده چون لاله زار ی
ز گرمی کآن هوا در کار او بود
هوا گفتی که گرمی دار او بود
ملک دانست کآمد یار نزدیک
بدید امید را در کار نزدیک
ز مریم بود در خاطر هراسش
که مریم روز و شب می داشت پاسش
به مهد آوردنش رخصت نمی یافت
به رفتن نیز هم فرصت نمی یافت
به پیغامی قناعت کرد از آن ماه
به بادی دل نهاد از خاک آن راه
نبودی یک زمان بی یاد دل دار
وز آن اندیشه می پیچید چون مار
