بخش ۷۹ - پشیمان شدن شیرین از رفتن خسرو

همان صاحب سخن پیر کهن سال

چنین آگاه کرد از صورت حال

که چون بی شاه شد شیرین دلتنگ

به دل بر می زد از سنگین دلی سنگ

ز مژگان خون بی اندازه می ریخت

به هر نوحه سرشگی تازه می ریخت

چو مرغی نیم کشت افتان و خیزان

ز نرگس بر سمن سیماب ریزان

مژه بر نرگسان مست می زد

ز دست دل به سر بر دست می زد

هوا را تشنه کرد از آه بریان

زمین را آب داد از چشم گریان

نه دست آنکه غم را پای دارد

نه جای آنکه دل بر جای دارد

چو از بی طاقتی شوریده دل شد

از آن گستاخ رویی ها خجل شد