شمارهٔ ۱۸

دلا ز چنگ برآمد فغان به محفل ها

که دل کنید ز می لعل حل مشکل ها

کسی که رو به ره کعبه رضا آورد

ز سیل دیده بشوید غبار منزل ها

کجاست بلبل نالان که دوش در گلشن

صبا ز چهره گل می گشود حایل ها

چنان به بحر بلایم غریق لجه غم

که زورقم نرسد بر کنار ساحل ها

دلم ز ناله نی چون جرس نیاسودی

که ساربان جفاپیشه بست محمل ها

ز کشت عقل بسی را زیاد خرمن برد

که برق عشق درخشید و سوخت خرمن ها

درآن زمان که طلوعی نمود نور علی

چو آفتاب جهان طالع است محفل ها