شمارهٔ ۲۱۰
نورعلیشاهما ساقی مصطب صفاییم
مست می وحدت خداییم
از کبر و ریا شده مبرا
آیینه وجه کبریاییم
بگذشته از این سرای فانی
شاهنشه کشور بقاییم
از دام بلای عقل جسته
در وادی عشق مبتلاییم
دستار ریا فکنده از سر
وارسته ز جبه و رداییم
هستیم ز لبس اگر چه عریان
هر لحظه بکسوتی برآییم
چون نور علی بکشور فقر
گه پادشهیم و گه گداییم