شمارهٔ ۲۱۲
نورعلیشاهما هزاران گلشن اوییم
جز گل وصل او نمی بوییم
ز کمند خودی شده آزاد
بسته زلف آن پری روییم
این عجب بین که در محیط بقا
عین آبیم و آب می جوییم
خرقه زهد و جامه تقوی
جز بمینای دل کجا شوییم
گاه درو گهی صدف گردیم
گاه دریا شویم و گه جوییم
گاه گویی زنیم با چوگان
گه بچوگان عشق چون گوییم
جز بنور علی عالیقدر
راز دل کی بدیگری گوییم