شمارهٔ ۲۳

الهی رام الفت ساز این وحشی نگاهان را

که تا کردم به گرد سر چو کاکل کج کلاهان را

ز بالیدن شود هر ذره خورشید جهان تابی

دهد چون پرتو او پرورش بی دستگاهان را

غزالی در کمند وحشتم دارد که از شوخی

خیالش سر به صحرا می دهد آهو نگاهان را

زدی بستی شکستی خستی آزردی و افکندی

جوابت چیست فردای قیامت دادخواهان را

دهان زخم دل خمیازه ی زخم دگر دارد

چه اعجاز است یا رب تیغ این مژگان سیاهان را

مرصع قبضه خنجر ترکی از من برده دل نورس

که می سازد نگار دست خون بی گناهان را