شمارهٔ ۴۷

بود پهلونشین شمشیر شاه انداز دولت را

به جز شمشیر بالی نیست نوپرداز دولت را

چرا دادی به این بلبل نوایان ناز دولت را

به رنگ سینه ی کبکی تو چون شهباز دولت را

ز بس کز خرده بینی ریزه خوانی دارد آهنگش

به رنگ چینی مودار دیدم ساز دولت را

مخالف می شود بی پرده در هر گوشه آهنگت

مده در گوش خود ره نغمه ی شهناز دولت را

ز خود داری چو ساز آوازه ی خود مست می سازی

مکن در کار خود این سرته آواز دولت را

نواها خوانده ام بی پرده بر ناسازی جیغش

کسی ننواخت در هر گوشه چو من ساز دولت را

چو سیلاب دم شمشیر از کج ماجرایی ها

به خاک انداختن فهمیده ام انداز دولت را

به دست دیگری باشد عنان سیر و جولانش

چو بال شعله می بینم پر پرواز دولت را

نمی دانی چه ها افسرده است از عزل انجامش

اگر هنگامه ی گرمی بود آغاز دولت را

چو تصحیفش دو لب گردیده مقراض است

بریدن سر فکندن بوده منصب کار دولت را

دعای دولت من تا قیامت فرض می دانند

اگر بر جورکردن فاش سازم راز دولت را

چرا نورس به کنج عافیت با خود نمی سازی

نبینی فتنه های عالم ناساز دولت را