شمارهٔ ۵۹

کرده تا چشم ترم انشاء ز مژگان ابر را

می کند در قطره شرم بحر پنهان ابر را

بی تفاوت می کند ریزش کف دریادلان

خار و گل در قسمت فیض است یکسان ابر را

تا سحاب دیده ی من جوش طوفان می زند

می نماید پرده های چشم حیران ابر را

دیده را این ماجرا از ابر روشن تر بود

داده مژگان ترم تعلیم باران ابر را

در سحاب خط مشکین تا چو ماه آن چهره راست

مد آهم کرده رشک باغ ریحان ابر را

چون هوا گرد غبارم از خیال جلوه اش

می کند آیینه ی حسن گلستان ابر را

آستین نورس چو بردارم ز چشم خون فشان

می دهم جولان خس بر روی طوفان ابر را