شمارهٔ ۶۱

شفق گون رنگ می سازد شراب دامن صحرا

افق لب ها و ساغر آفتاب دامن صحرا

به دستم ده قدح زان راح ریحانی که روشن شد

چراغ روح عیشم در نقاب دامن صحرا

چو شبنم می کند تسخیر خیل گلعذاران را

پری در شیشه دارد ماهتاب دامن صحرا

نقاب از روی حسن مطلب ما برقع افکن شد

نماید چهره ی گل از حجاب دامن صحرا

گل از شرح جمالش نسخه ای دیدم از آن کردم

سواد دیده روشن از کتاب دامن صحرا

چو رنگ صد بهار از گریه ریزد ماه رخسارش

بود اشکم چو طفل غنچه باب دامن صحرا

به جسمش چهره ی لیلی گشاید چشم هر آهو

چو مجنون کس نباشد کامیاب دامن صحرا

تبارک نشأه را ابلق زند حسن تماشایش

به رنگ پنبه ی مینا سحاب دامن صحرا

گریبان چاک گردد گردباد آه مجنونش

همین شاخ غزال آورده تاب دامن صحرا

به راه وسعت مشرب تواند خرده بین گیرد

ز نقش پای هر موری حساب دامن صحرا

ز گلریزان احسان وسعت خلق است منظورم

من از گلزار کردم انتخاب دامن صحرا

به آرامی که منظور است نورس گرم می سازم

سری چون غنچه ی نرگس به خواب دامن صحرا